Pesten, gepest worden en niets doen

Dit hield mij vannacht wakker. Eigenlijk houd mij dit vaker wakker en zie ik dit vaker dan mij lief is in het onderwijs. Nu spreek ik leerlingen ten alle tijden aan, maar was ik zelf ook maar een haar beter? Vannacht heb ik op deze vraag een antwoord gezocht en heel eerlijk? Ik word er zelf niet blij van.

Pesten.
Door de jaren heen kan ik mij slechts een moment herinneren dat ik zelf daadwerkelijk gepest heb. En daar ben ik niet trots op. Voor mij was het op dat moment niet meer dan plagen, negeren. Ik was boos op diegene en besloot dat ik niks meer met haar te doen wou hebben. Dat mag natuurlijk. Maar iemand zwart maken, roddelen en op geen enkel moment leuk kunnen reageren op iemand is toch echt wel pesten. En dat deed ik. Ik zou het goed kunnen praten, maar dat wil ik niet. Ik was degene die fout bezig was. Ik was degene die iemand het leven enkele weken zuur heb gemaakt en ik was degene die nooit sorry durfde te zeggen. En dat is een van de meest belachelijke momenten uit mijn leven. Hoe moeilijk is het om excuses te maken? Om toe te geven dat jij fout zat en niet die ander? Vanaf het moment dat ik mij besefte, dat ik te ver ging ben ik gestopt. Meer niet. Wat een ontzettend laf gedrag, iets wat ik van mijn leerlingen niet tolereer. En toch spijt het mij enorm.

Gepest worden.
Hier heb ik helaas genoeg ervaring mee. Van het op de basisschool buitengesloten worden, niet op verjaardagsfeestjes uitgenodigd worden en op vakantie vaak geslagen worden door andere kinderen, tot op de middelbare school, waarbij ik ‘anders’ was. Niet perse op school, maar in het dorp (waar ik wel woon, niet naar school ging) werd ik bijna uitgekotst. En dat alles om mijn kleding. Zwarte kleding, bijna gothic. Zwarte kleding met neonkleuren, bijna emo. Ik was gek op mijn kleding, op de muziek die ik luisterde en schaam mij niet om wie ik ben of ben geweest. Maar het was niet leuk, echt niet. En dan het HBO, de pabo. Waarbij ik tot op het bot vernederd werd omdat ik trots ben op mijn beide nationaliteiten. Voornamelijk de Duitse kant. Wat natuurlijk niet kon in 2010. Het was verschrikkelijk, is verschrikkelijk en misschien vind ik het daarom wel het allerbelangrijkste op school dat mijn leerlingen zich veilig voelen. Dat ze zichzelf kunnen zijn  en een eigen identiteit ontwikkelen kunnen.

Niets doen.
Dat is weer iets anders. Gezien dat mensen pesten of gepest worden en dan je mond houden. Niets doen. Ook hier maak ik mij schuldig aan, al was het alleen omdat ik bang was. Niet lang heeft deze periode geduurd en voor mensen die voor mij belangrijk waren kwam ik altijd op. Maar wanneer ik langs zoiets liep, wou ik nog wel eens doorlopen. Belachelijk. Ondertussen heb ik geleerd, dat ik mijn mond kan en mag opentrekken. Als docent doe ik dit continu. Wanneer een leerling bij je komt omdat het wordt buitengesloten of gepest, breekt je hart. Dat wil ik kosten wat het kost tegengaan.

Hebben jullie weleens gepest, zijn gepest of hebben niets gedaan?
x

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s