Zo vluchtig kan het leven zijn

Ik was een aantal dagen niet of amper online. Niet zonder reden, helaas.
Afgelopen week dinsdag (31 januari 2017) werd ik door een goede vriendin gebeld, die mij vertelde dat haar broertje die ochtend een dodelijk ongeluk had gehad.

Op zo een moment gaat er zo veel door je heen. Onbegrip, angst, verdomd veel verdriet, medeleven, ongeloof. De vriendin had ik al sinds mei niet meer gezien, maar dat betekend niet dat de vriendschap dan voorbij is. Ik heb met veel vrienden een vriendschap, waarbij ik hen soms amper en soms vaker zie. Wel houd ik contact. We zijn al tien jaar bevriend en dus ook het broertje kende ik al tien jaar.

De verdriet in haar stem is iets wat ik moeilijk kan vergeten. Ook al ben ik al helemaal van mijn stuk gebracht, voor mijn vriendin moet dit verdriet ondragelijk zijn. Ik heb weinig ervaring met de dood, op mijn achtste had ik de laatste begrafenis. Ik kan mij dit verdriet niet eens indenken. Toch wil ik er voor mijn vriendin zijn. Al weet ik niet hoe. En dat blijft lastig. Vorige week enkele korte, maar mooie gesprekken met haar gehad. Waarin ook zij aangaf, dat alleen deze steun al goed was.

De begrafenis is er een om niet snel te vergeten. Het was een druk bezochte begrafenis met ontzettend mooi uitgezochte muziek en ook de verhalen die verteld werden, waren ontzettend mooi en lieten precies zien, wie hij is geweest. Ik was samen met de andere beste vriendin van haar gegaan en we hebben elkaars hand de gehele tijd vastgehouden en gehuild. Al sprak ik hem niet zo vaak, ik heb erg mooie herinneringen aan hem. Ook doet het verdriet van anderen ontzettend veel met je.

Haar broertje is 21 jaar geworden. Heeft veel mensen zijn geraakt door zijn manier van leven. Ook wanneer je het niet altijd met zijn keuzes eens was, het waren zijn beslissingen waar hij ook achter stond. En dat liet zien, wat een krachtige persoonlijkheid hij had. Hij was ten alle tijden vriendelijk en stond altijd voor zijn vrienden en familie klaar.

Mocht er een hiernamaals zijn, is hij terug bij zijn moeder. En dat is ook een mooie gedachte, een volgend avontuur.

Dat een auto-ongeluk een einde kan maken aan zo een kort en goed geleefd leven is voor mij moeilijk te begrijpen. Het laat wel zien, hoe vluchtig het leven kan zijn. Dat het ook zo allemaal voorbij kan zijn. Om met de woorden van  mijn vriendin en haar familie af te sluiten;
Peace in Heaven.

Advertenties

4 reacties op ‘Zo vluchtig kan het leven zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s