Recensie: “De eenzaamheid van de priemgetallen”

Titel: De eenzaamheid van de priemgetallen
Auteur: Paolo Giordano
Verschenen: 2008 (Nederlandse versie januari 2009)
Pagina’s: 318

Alice en Mattie zijn beide kinderen (we groeien met ze mee) waarbij iets verschrikkelijks is gebeurt. Alice heeft een zwaar skiongeluk gehad waardoor zij met een been hinkt en Mattie (zelf hoogbegaafd) is zijn zwakbegaafde tweelingzusje kwijt geraakt en heeft haar nooit meer terug gevonden. Beide voelen zij zich helemaal alleen, tot ze elkaar op de middelbare school leren kennen. Een bijzondere vriendschap ontstaat, waarbij het wezenlijk contact leggen ontzettend moeilijk blijkt te zijn. Samen doorlopen zij de middelbare school en ook tijdens het studeren aan verschillende studies blijven zij dicht bij elkaar. Tot er een grote verandering in hun beide levens gebeurt.

Dit boek stond al een tijdje op mijn “die moet ik absoluut ooit eens lezen” lijstje. Maar het kwam er maar niet van. Nu kon ik hem goedkoop via Marktplaats overnemen en hemel! Dat ik dat niet eerder gedaan heb! Het boek is zo ontzettend mooi geschreven, beide karakters zijn zo verschillend en aan beide is even veel aandacht geschonken. Het is een ontzettend mooi en ook een heel naar verhaal. Zo een boek, waarbij je eigenlijk een beetje buikpijn krijgt tijdens het lezen. En je wilt doorlezen, want hoe eindigt het nou eigenlijk? Tijdens twee treinreizen las ik het boek uit, veel te snel helaas.

“Hij bewoog het stuk glas naar haar buik. Met vaste hand maakte hij een sneetje zo lang als zijn vingertop. Alice beefde en slaakte een kreet. … ‘Ik kan het niet,’ zei hij. Dat Alice anders is weet ze, hier probeert ze iets aan te doen. Maar de manier waarop ze dat probeert lukt niet, waardoor haar nieuwe vriendinnen haar als bakstenen laten vallen. Alleen Mattia is er, die haar op dat moment amper kent. Maar hij zal haar altijd willen helpen. Hoe stom de dingen ook zijn die ze vraagt. En zij zal altijd aan Mattia denken, wanneer ze niet alleen kan zijn.

Ik heb geprobeerd niet te veel over het verhaal inhoudelijk te vertellen, dat zou jammer zijn wanneer je besluit het te gaan lezen. Wel is het een boek, dat redelijk makkelijk leest ook al zijn er twee hoofdpersonen en wisselen zij elkaar af. Het onderwerp is wel zwaar. Twee mensen die het gevoel hebben dat zij nooit ergens bij gaan horen. Je leeft met beide karakters mee. Mattia, die door zijn hoogbegaafdheid moeilijk contact kan leggen en dat niet erg vindt en Alice, die zich zo anders voelt dat ze iedereen per direct buitensluit. Het boek is het lezen absoluut waard! Vooral als je geïnteresseerd bent in de denkwijze van mensen, maar ook wanneer je gewoon een mooi boek zoekt.

Advertenties

2 reacties op ‘Recensie: “De eenzaamheid van de priemgetallen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s