Van muurbloempje naar een spontaan meisje.

Als je mij een jaar geleden zou hebben gevraagd, hoe mijn leven er nu uit zou zien, hoe ik mij nu zou voelen en hoe ik nu naar mijn leven kijk, dan had ik je waarschijnlijk vooral negatieve antwoorden gegeven. Mijn leven zal hetzelfde blijven, ik zal nog steeds moeilijk vriendschappen sluiten/ behouden, ik zou me vooral onzeker voelen over mijzelf. Zowel over mijn lichaam als over mijn kunnen. En ik zou mijn leven best saai vinden.

IMG_20160413_161626.jpg

Maar een jaar later kan ik zeggen, dat niets minder waar is!
Al een tijdje voelt het, alsof ik gegroeid ben als mens. Op het moment dat ik naar Berlijn vertrok, zei ik vaak vrienden af (waardoor vriendschappen niet doorgezet werden), bleef ik het liefste in het weekend gewoon thuis, wou ik niets of niemand nieuws leren kennen.

Nu sta ik er soms van te kijken. Van mijn leven bedoel ik dan. In Berlijn leerde ik iets, wat ik nog niet wist. Ik kan alleen zijn. Ik weet mezelf alleen te redden. Dit was sowieso al een openbaring. Maar daarbij kwam ook, dat ik binnen drie weken een redelijk grote vriendengroep had, en ik eigenlijk niet veel bij huis was. Totaal anders dan thuis dus. Eenmaal thuis duurde het even, maar heb ik dit weten door te zetten.

Ik heb opeens een leuke vriendengroep (waar ik in theorie elke dinsdag mee afspreek), ik wil nog wel eens een avondje uit gaan. Wanneer mensen mij spontaan vragen mee te gaan, reageer ik niet meer krampachtig en ga 9 van de 10 keer ook gewoon mee. Ik ben sinds Berlijn een stuk spontaner geworden. Berlijn leerde mij, dat ik goed ben zoals ik ben. Ik hoef niet ontzettend mooi te zijn of interessant. Er zijn mensen die mij leuk vinden om mij. Ook op stage leerde ik een nieuwe vriendin kennen en van mijn studiegenoten kan ik ook zeker een iemand aanwijzen die ook na de studie mijn vriendin zal blijven. Alles wat ik ooit wou, heb ik het afgelopen jaar gekregen.

9.jpg
Berlijn met het studiemaatje

 

Maar ook qua dingen doen. Zo had ik donderdag personeelsfeest van stage (iets wat ik vorig jaar zou hebben afgezegd) En dit was erg gezellig. Maar toen mijn begeleider vroeg, of ik met een paar andere docenten meeging naar zijn huis om voetbal te kijken, zei ik zonder te twijfelen ja! De vriendin van stage ging ook mee, en zelfs het plan, dat als we niet meer thuis zouden komen (het blijft de Achterhoek) , ik bij haar zou blijven slapen, schrok mij  niet af. En opeens een weekendje Wenen, een dagje uit met het vriendje. Vorig jaar absoluut ondenkbaar!

In een jaar tijd heb ik mezelf (ongemerkt) zien groeien. Van een muurbloempje naar een spontaan iemand. Van iemand die zijn leven saai vond naar een meisje dat volop geniet. Van een onzeker persoon, naar iemand die langzaam begint te geloven in zichzelf (iets wat ze al veel eerder had moeten doen). Ik denk al langer na over deze post, maar nu ben ik mij er zeker van. Dit was een ontzettend goed jaar.

x

Advertenties

7 reacties op ‘Van muurbloempje naar een spontaan meisje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s